FootBiz-nieuwsbrief #111: Hoe de eigenaren van Tottenham chirurgisch Daniel Levy verwijderden

Zeggen dat het een zomer van verandering is geweest bij Tottenham Hotspur zou een understatement zijn.

Maar als je uitzoomt en enkele van de recente berichtgevingen over het vertrek van Daniel Levy tot je neemt, dan beginnen de zaken wat logischer te worden.

Levy sprak openlijk over het feit dat Spurs een belang in de club wilde verkopen, en de geruchten in de markt waren dat hun ideale scenario een minderheidsinvestering was van, laten we zeggen, 10% die de aandelenbasis zou vergroten en tegelijkertijd een torenhoge waardering zou consolideren die naar schatting in de regio van £4 miljard lag.

De club schakelde Rothschild & Co in om bij dat proces te helpen en het leek erop dat alles klaar was voor een recordbrekende transactie.

Totdat dat niet zo was. Daniel Levy was plotseling weg en nu, aldus Matt Slater, werkt de club niet langer samen met Rothschild. Voeg dit toe aan berichten in de Telegraph, de Mail en nog meer de diepgravende analyse van Jack Pitt-Brooke over het vertrek van Levy; er is genoeg reden om aan te nemen dat we zojuist hebben gezien hoe een ongelooflijk berekenende en effectieve bestuurder op een ongelooflijk berekenende en effectieve wijze is verwijderd.

Misschien is dit twee plus twee optellen en op vijf uitkomen, maar een manier om een rode draad door deze verhalen te weven zou zijn om te concluderen dat het Levy was, en niet de familie Lewis, die Spurs wilde verkopen. Misschien wilde hij een beetje cashen terwijl hij zijn bevoorrechte, decennialange positie behield die hij aan de top van de Noord-Londense club bekleedde, waar hij volgens Pitt-Brooke meer als "een oprichter" handelde dan als voorzitter. Inderdaad, FootBiz werd verteld toen er interesse was vanuit Qatar dat hij een manier had geprobeerd te onderhandelen om te verkopen maar in zijn rol als manager van Spurs aan te blijven.

Hoe dan ook, Tottenham Hotspur heeft de relatie beëindigd met de bankier die belast was met de verkoop van de club; ze hebben publiekelijk aanbiedingen afgewezen en interesse ondubbelzinnig van de hand gewezen. Wat betekent dat het ofwel een nogal extreme onderhandelingstactiek is, ofwel dat de familie Lewis simpelweg niet van de club af wil, vermoedelijk omdat ze geloven dat het nieuwe managementteam dat ze gedurende de zomer geleidelijk hebben geïnstalleerd, de waarde van Spurs als onderneming kan blijven vergroten. Dichterbij de club staande waarnemers dan wij hebben opgemerkt dat de plotselinge liefde van de Lewis-kinderen voor alles wat Tottenham is, minder oprecht lijkt dan een verlangen om simpelweg de activawaarde te verhogen.

De grote verrassing was eigenlijk hoe ze hun bijna chirurgische verwijdering van Levy uitvoerden. Wanneer iemand zo lang zijn positie heeft bekleed, met zoveel belangrijke bondgenoten en zoveel verplichte ondergeschikten, hebben ze de neiging om alles te weten wat er bij de club gebeurt en op de hoogte te zijn van verschuivende tijden. In dit geval lijkt het erop dat Levy volledig werd overvallen door zijn verwijdering, ook al lijkt het voor de hand liggend als je de dingen die we weten bij elkaar optelt. Achteraf is natuurlijk altijd makkelijk praten.

Misschien was het toevoegen van Peter Charrington aan het bestuur door de Lewises in maart niet genoeg om alarmbellen te doen rinkelen, hoewel zijn achtergrond bij de portefeuillebedrijven van Lewis hem wel degelijk markeerde als een man van de eerste familie van Tottenham.

Misschien voelde het inhuren van consultants Gibb River om uit te zoeken waarom de club ondermaats presteerde op het veld als een natuurlijke stap voor een club uit de top-zes qua omzet die in de buurt van de degradatiezone bungelde.

Misschien was het vertrek van jarenlang bestuurslid en Levy-vertrouweling Donna Cullen een teken. Of het inhuren van een nieuwe CEO in Vinai Venkatesham. Of het ontslag van CFO Scott Munn. Dat zou je denken, maar volgens alle berichten had Levy geen idee wat er komen ging toen Charrington een maand geleden zijn kantoor binnenliep.

Of het nu het gevoel was dat er iets was gaan stinken in Lilywhite House met het runnen van de club, wat het product op het veld tegenhield, of dat ze het gevoel hadden dat Levy hen probeerde richting een verkoop te sturen die ze niet noodzakelijkerwijs wilden; de manier waarop de familie Lewis — zo lang diep, diep op de achtergrond — naar voren kwam en een van de meest invloedrijke bestuurders in de geschiedenis van de Premier League verwijderde zonder zijn medeweten, is opmerkelijk en bijna zonder precedent.

Zelfs de timing, het uitvoeren ervan na het begin van het seizoen en tijdens de interlandbreak, lijkt doelbewust met de campagne al in volle gang en een behoefte voor iedereen om gewoon de schouders eronder te zetten en door te gaan onder nieuw management. Zoals het ernaar uitziet, doen ze dat ook.

Dat nieuwe managementteam is voorbestemd om een groep te worden die de afgestoten bevoegdheden van Levy absorbeert. Er lijkt een verlangen te zijn om af te stappen van een dictatoriale aanpak naar een leiderschap in getallen, hoewel met een gerespecteerde leider in Venkatesham als het meest publieke gezicht.

Natuurlijk bezit Levy nog steeds ongeveer 25% van Spurs en zal hij er dus enorm van profiteren als en wanneer de club uiteindelijk van eigenaar wisselt. Dat hij (en zijn familie) voor ongeveer £1 miljard aan aandelen van de club bezit en hij toch geruisloos, hulpeloos met zoveel precisie werd verwijderd, onderstreept alleen maar hoe groot deze zet was.

Zo'n grote zet uitvoeren zonder dat iemand enig idee had dat het eraan kwam, vertelt ons ook dat we de familie Lewis misschien hebben onderschat.

Inhoudsopgave

• CWC staat 3 Prem-clubs toe

• WK-wedstrijden houden rekening met hitte

• De hond die met zijn staart kwispelt

• Het laatste nieuws over de crisis bij Sheff Weds

• Textor weer in beeld

• United overweegt vriendschappelijke wedstrijd in Saudi-Arabië midden in het seizoen

• CEO Leicester treedt af

• Stemming San Siro aangenomen